Duży Fiat

Fiat 125p był samochodem dużym i wygodnym, przeznaczonym na rodzinne wycieczki, wyjazdy organizowane przez zakład pracy, a wreszcie dostatecznie przestrzennym, aby móc przespać się na tylnym siedzeniu, co odróżniało go od bohaterskiego, lecz skromnego Malucha. Fiat 125p, czyli Polski Fiat, po raz pierwszy wyjechał na drogi w roku 1967, podbijając serca kolejnego pokolenia obywateli PRL swoim czterocylindrowym silnikiem benzynowym i tylnym napędem. Samochód był następcą Warszawy, która stała się nieco przestarzała w dobie szalejącej wokół modernizacji, której ostatecznym dowodem był koncert zespołu the Rolling Stones w kwietniu wspomnianego roku. Nowa era wymagała więc nowych rozwiązań.

Polski Fiat, inaczej nazywany Dużym Fiatem, stanowił uproszczoną wersję Fiata 125, z rozwiązaniami technicznymi zaczerpniętymi przez Fabrykę Samochodów Osobowych z Fiata 1300 i 1500. Przez cały okres produkcji modernizowano Polskiego Fiata, co jest szczególnie widoczne dla egzemplarzy z rocznika 1975. Rok 1975 nie był więc okresem zmian tylko dla FSO – z duchem czasu podążał także ówczesny minister transportu, który zarządził wprowadzenie nowego wzoru tablic rejestracyjnych.

Naszemu Dużemu bohaterowi zostało jednak niewiele czasu w blaskach reflektorów, ponieważ w roku 1978 na scenie pojawił się jego rywal i następca, Polonez. Oba modele były równocześnie produkowane do roku 1991, w którym ostatni Fiat 125p zjechał z taśmy produkcyjnej – ostatni samochód, notabene w kolorze wiśniowym, był jak wisienka na torcie wieńcząca barwną karierę modelu. W ciągu 24 lat ciągłej produkcji powstało prawie 1,5 miliona egzemplarzy, z czego prawie 600 000 trafiło na eksport do około 80 krajów.

Autorem rysunku jest wrocławski artysta Paweł Grabowski.